Zabytkowe centrum Mikołajek

Zabytki
Zabytkowe zespoły architektoniczne
Zabytkowe centrum Mikołajek

Perła Mazur, Wenecja Północy – to inne nazwy Mikołajek. W sezonie letnim przeobrażają się w gwarne centrum turystyczne z rozbrzmiewającą muzyką szantową. To raj dla wodniaków, żeglarzy i ludzi pragnących aktywnie wypoczywać na jeziorach wśród urokliwych krajobrazów.

Stolica żeglarstwa jest obecnie jednym z najczęściej odwiedzanych ośrodków turystycznych na Mazurach, gdzie królują sporty wodne. Mikołajki jako ośrodek żeglarski umożliwia start w licznych regatach organizowanych w sezonie turystycznym. Teren miasta i gminy to również możliwość wypoczynku na rowerze, konno bądź na kortach tenisowych, a szlaki piesze prowadzą przez piękne mikołajskie okolice. Różnorodna baza noclegowa i gastronomiczna oraz atrakcje kulturalne, sportowe i przyrodnicze czekają na odwiedzających.

Mikołajki położone są w przesmyku jezior: Mikołajskie i Tałty na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. To węzeł dróg żeglownych dla kierunków z Giżycka, Rucianego-Nidy, Pisza i Rynu.

Miasto leży w powiecie mrągowskim niedaleko Mrągowa.

W Mikołajkach warto zobaczyć:

 - kościół ewangelicki z plebanią

- kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej

- rozplanowanie i zabudowa rynku staromiejskiego łacznie z wylotami ulic rynku

- budynek mleczarni - budynek ceglany z rzędami półkolistych płycizn z niewielkimi okrągłymi oknami

- dawny Ratusz z 1888 roku

- fontannę Króla Sielaw w centralnym punkcie rynku
 
- muzeum Reformacji Polskiej przy kościele ewangelickim
 
- zabytkowy dworzec kolejowy

- Obserwatorium Meterologii i Gospodarki Wodnej

- cmentarz żydowski

- cmentarz komunalny, dawniej ewangelicki


Zobacz także:

Spacerem po Mikołajkach

 

Historia

W początkowym okresie istniała w tym miejscu osada rybacka, której mieszkańcy zajmowali się rybołówstwem, tkactwem, wyrębem i spławianiem drewna. Pierwsza informacja z wymienioną nazwą wsi kościelnej – Niklasdorf, pochodzi z 1444 r. Nazwa wywodzi się prawdopodobnie od świętego Mikołaja, opiekuna żeglarzy i przejść wodnych.

Wykopaliska w Mikołajkach

Podczas prac rewitalizacyjnych w centrum Mikołajek w 2011, natknięto się na niezwykle cenne znaleziska archeologiczne. Świadczą one o tym, iż przesmyk jeziorny, nad którym obecnie wznosi się kładka dla pieszych, od wieków przyciągał ludzi, zakładających na brzegu swoje domostwa. Najstarsze ślady osadnictwa odkryto przy Placu Wolności 14 – przy wejściu do sklepu „Żabka”. Były to jamy, które pierwotnie pełniły rolę magazynów, lodówek etc., a ostatecznie były wykorzystywane jako śmietniki. Na podstawie znajdowanych w nich fragmentów naczyń glinianych można datować je na III-II w. p.n.e. Oprócz ceramiki znaleziono tam także m.in. połówkę importowanego szklanego paciorka z tzw. „fenickimi oczkami”, który wyprodukowano na terenach zamieszkanych przez Celtów. To wyjątkowa rzadkość. Ponadto w jednej z jam znaleziono również resztki form odlewniczych na tzw. „wosk tracony”, które świadczą, iż w okolicach mikołajskiej „Żabki” przed blisko 2500 laty działał warsztat odlewnictwa brązu.

Nieco młodsze zabytki, gdyż pochodzące z okresu wędrówek ludów – ok. V w. n.e. odkryto na środku Placu Wolności, w rejonie fontanny. Były to fragmenty naczyń ceramicznych.

Przy kolejnym narożniku budynku przy Placu Wolności 14 – przy wejściu do sklepu monopolowego, odkryto nawarstwienia kulturowe datowane na XV w.

Najwięcej zabytków dostarczyły obiekty archeologiczne, które znajdowały się w północnym narożniku dzisiejszego Placu Wolności. Odkryto tutaj dość rozległe, ale płytkie zagłębienia wypełnione ciemnoszarym piaskiem i fragmentami drewna. To najprawdopodobniej pozostałości po ławach rybackich. Tu czyszczono złowione ryby – o czym świadczą liczne rybie łuski, a najpewniej także je tutaj sprzedawano. W obrębie tych płytkich jam, datowanych na XV w., znaleziono też bardzo liczne fragmenty naczyń ceramicznych i kości zwierzęce, również fragmenty grzęzideł do sieci, kafli naczyniowych, a nawet kawałki szybek okiennych. Wszystkie te znaleziska świadczą o dużej zamożności mieszkańców średniowiecznych Mikołajek, które najpewniej nie były biedną wioską rybacką, ale osadą targową, zlokalizowaną na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych – wodnego i lądowego.

Odkryć archeologicznych dokonano także w innych częściach miasta, m.in. w pasie ulicy M. Kajki, przy budynkach nr 9-10 odkryto „torfową” warstwę, w której znaleziono fragmenty skór związanych z produkcją obuwia. W tym rejonie niewątpliwie mieszkali szewcy, najpewniej w XVII-XVIII w.

Przemierzając centrum Mikołajek – u zbiegu ulicy 3 Maja i Placu Wolności (przy „Żabce”), zwróć uwagę na koła ułożone w jezdni z ciemniejszej kostki brukowej. W taki sposób oznaczono miejsca, gdzie znajdowały się gospodarcze jamy z wczesnej epoki żelaza. Dzieje osadnicze Mikołajek liczą sobie co najmniej 2000 lat!

facebook
pinterest